Yerleşime uygun ve yerleşime uygun olmayan alanlar nelerdir?

Yerleşim alanlarının belirlenmesi, sürdürülebilir bir gelişim için kritik öneme sahiptir. Bu bağlamda, çeşitli doğal ve jeolojik faktörler, yerleşime uygun veya uygun olmayan bölgelerin tespit edilmesinde etkili rol oynamaktadır. Doğal afetlere karşı dayanıklılık, arazi kullanımının etkinliği ve çevresel sürdürülebilirlik gibi unsurlar, bu alanların sınıflandırılmasında önemli birer kriterdir. Yerleşim planlaması, hem insan yaşamını hem de çevreyi koruyacak şekilde yapılmalıdır.

Yerleşime uygun alanlar, deprem koşulları hariç doğal afetlerden etkilenmeyen, morfolojik, jeolojik ve jeoteknik özellikleri açısından yerleşime uygun nitelikli alanlardır. Bu alanlar, rapor eki haritalarda "Yerleşime Uygun Alanlar" (UA) simgesi ile gösterilir.

Yerleşime uygun olmayan alanlar ise doğal afet tehlikeleri ve jeoteknik problemler nedeniyle teknik ve ekonomik olarak önlem alınması mümkün olmayan alanlardır. Bu alanlarda planlamaya ve yapılaşmaya izin verilmez. Bu alanlar, rapor eki haritalarda "Yerleşime Uygun Olmayan Alanlar" (UOA) simgesi ile gösterilir.

Yerleşime uygunluk değerlendirmesinde dikkate alınan bazı faktörler şunlardır:

• Arazi kullanım kabiliyeti sınıfı. 1, 2, 3. sınıf tarım arazileri yerleşime uygun olmayan alanlar olarak kabul edilir.
• Eğim ve bakı. Eğimi %30'un üzerinde olan alanlar yerleşime uygun olmayan alanlar arasında yer alır.
• Yükseklik. Yükseklik faktörü de yerleşime uygunluk değerlendirmesinde göz önünde bulundurulur.
• Jeolojik yapı. Jeolojik yerleşime uygunluk açısından 0 ile 100 arasında puan aralıkları tanımlanır. Yerleşime uygun alanlar 100 puan alırken, yerleşime uygun olmayan alanlar 0 puan alır.